Categorieën
Like or dislike

Bee Simulator Review – Een bee-zonder avontuur

Door Leslie Peters op zondag 8 december, 2019 om 9:30

De laatste jaren zijn dierenspellen een soort trend geworden met de komst van Ancestors, Untitled Goose Game en de aankomende game Maneater. Een spel waarin je speelt als een bij is dan natuurlijk onmisbaar, maar is dit concept wel goed uitgewerkt? Lees deze Bee Simulator review om daar achter te komen!

Om te beginnen heeft deze game een verhaalmodus en begint deze optie best interessant. De game start met een informatief, geanimeerde cutscene met daarbij een voice-over en avontuurlijke muziek waarin het verhaal wordt Alle informatie over de bijen wordt goed in beeld gebracht. Je voelt wel meteen aan dat de doelgroep van dit spel niet op volwassenen is gefocust, maar op kinderen. De cutscenes voelen namelijk kinderlijk aan, wat natuurlijk geen probleem is als je je hiervan bewust bent.

Je wordt wakker als een klein bijtje dat net is geboren. Nadat je het wezentje een naam hebt gegeven (ondergetekende heeft zijn bij Gerard Joling genoemd) moet dat arme beestje gelijk gaan werken. Zo begint er een tutorial waarin je leert hoe je moet vliegen en stuifmeel moet verzamelen. De tutorial is vrij goed uitgelegd en de game begint met een goede start. De besturing voelt lekker aan en het spel speelt soepel. Verder is de tutorial leuk om doorheen te vliegen en grafisch ziet de game er goed uit. Daarnaast heb je ook ‘’Bee Vision’’ waar je kijkt uit de ogen van de bij en de bloemen uit je omgeving gekleurd worden op basis van zeldzaamheid wat een goede toevoeging is. Je zou bijna denken dat je écht een bij bent!

Een groot speelpark voor jezelf

Nadat je de tutorial hebt gedaan, kom je terecht in een gigantische open wereld (voor een bij). Je bent namelijk in een park waar de hele game zich in af speelt. Je kan er voor kiezen om gelijk met het verhaal verder te gaan of de wereld te verkennen. Zo kan je zij-missies vinden in de game, uitdagingen voltooien en dieren/planten in je informatieve boek stoppen.

Helaas voelt de wereld niet levend aan. De omgevingen zijn leuk en vooral als je als een klein bijtje speelt voelt het groot aan, maar er is weinig interactie met de omgeving. Als je bijvoorbeeld een kind als bij gaat steken, dan staart het kind je droog aan alsof het niks is. Slechts zelfden hoor je een kind huilen. Als je volwassenen steekt, dan reageren ze ook nauwelijks. Niet één persoon rent weg en dat is toch jammer. Het voelt namelijk niet aan alsof je mensen aan het terroriseren bent.

Hetzelfde geldt voor de dieren in de omgeving. Er is een gebied in het spel dat de ‘’Dierentuin’’ heet wat bomvol zit met dieren zoals leeuwen, beren en krokodillen. Maar geen van de dieren vallen je echt aan als je hen begint te steken. Dit geeft een teleurstellend gevoel en daarmee straalt alles uit dat het een spel is voor kids. Wat wel een pluspunt is, is dat er wel leuke dieren zijn om te bekijken, zoals de Ara’s in de Tropische Zone.

Een overvloed aan minigames

In het verhaal worden verschillende minigames uitgelegd die je kan spelen. Denk aan een strategische vechtgame, een achtervolgingsspel waar je door verschillende ringen heen moet, en een soort memoryspel. Bij de laatste optie moet je dansen om een ander diertje de weg te laten wijzen. Geen idee wat hier de logica van is.

De meerderheid van de game draait om deze drie minigames. Er is een overvloed aan uitdagingen in de open wereld, maar ze gaan allemaal over deze drie minigames. In de verhaallijn heb je ook vaak deze minigames en in de zij-missies is het haast onvermijdbaar dat je niet één van deze drie minigames moet gaan doen waardoor de game eentonig en saai aan gaat voelen. Wat best jammer is aangezien de game zo goed begon.

Interessant verhaal

Gelukkig kan je de uitdagingen en zij-missies ook overslaan tenzij je een trofeeënjager bent. Alleen blijft de game dan wel kort. Het verhaal duurt niet lang en bevat acht missies die overigens wel leuk en leerzaam zijn. De cutscenes zijn leuk in elkaar gezet, de muziek van de game past er bij en het is leerzaam.

Je komt in het verhaal in verschillende situaties terecht die echte bijen ook mee maken. Alleen kan je dit geen simulator noemen, aangezien de game niet realistisch is.

Bee Simulator Review – Een gemixt bijtje

Bee Simulator had kort gezegd dus een betere game kunnen zijn met meer variatie aan missies en uitdagingen. De gamewereld voelt niet levendig aan, omdat er weinig interactie is met de omgeving. Door deze twee punten voelt het spel helaas merendeels saai aan. De minigames zijn leuk, maar worden te vaak gebruikt. Grafisch is de game goed, het spel is informatief en leuk voor kinderen, de besturing voelt goed aan en het voelt net alsof je een bij bent. Ook is bee-vision een goede toevoeging. De verhaalmodus is leuk, maar kort en daardoor is de conclusie dat de game niet je 40 euro waard is en je het beter kan spelen als de game voor de helft is afgeprijsd.

Categorieën
Like or dislike

Darksiders Genesis Review – Beter dan Diablo?

Door Luuc ten Velde op zondag 29 december, 2019 om 10:00

In een wereld waarin we in 2019 nog steeds onze handen niet hebben gelegd op Diablo IV komt de ene actie-RPG kort na de andere om een frisse wind in het genre te blazen. Zo ook Darksiders Genesis, het nieuwste deel in de bekende reeks over de Four Horsemen van Apocalypse. Of het een duivels goede titel is lees je in onze Darksiders Genesis review.

Darksiders Genesis is alweer de vierde game binnen de Darksiders-serie en geeft je voor het eerst de mogelijkheid om te spelen als Stife, het enige personage uit de reeks als wie je nog niet hebt gespeeld in eerdere delen. Tevens speelt de game zich af voor de mainline-titels waarmee het direct een gemakkelijke titel is voor nieuwelingen om op te pakken. Je hoeft geen kennis te hebben van wat er in andere delen speelt, want in de chronologische tijdlijn is dat allemaal nog niet gebeurd.

Sterk, maar ook statisch

In de game heb je de keuze om als Strife en War te spelen, twee koppen van de viertallige Horsemen of the Apocalypse. Het tweetal is de kwaadaardige Lucifer op het spoor en moet er alles aan doen om hem een halt toe te roepen. Om hun doel te bereiken werken ze samen met een paar andere NPC’s die vooral dienen als opdrachtgevers.

Level na level ga je hordes van demonen te lijf, puzzel je hier en daar met de vaardigheden die Strife en War vrij spelen en neem je het af en toe op tegen een opperdemoon die met een paar speciale aanvallen het zweet op je voorhoofd weet te werken. Hoewel de afwisseling tussen de levels wat te wensen laat is, zorgt de structuur wel voor constante actie waarbij je telkens weer verschillende aanvalscombinaties op kunt zetten.

Zo kan Strife door een aantal keer te ontwijken een lavaspoor achterlaten en heeft War een heerlijke tornado-aanval die via een toffe animatie laat zien dat War door te draaien met zijn zwaard een storm van de natuur is. Verder zijn er ook nog speciale aanvallen die je door middel van het opbouwen van je Chaos-meter kunt gebruiken. Deze bouwt in een redelijk tempo op, waardoor je altijd het gevoel hebt alsof je nog een heerlijke troefkaart achter de hand hebt.

Hersenkraker op vele vlakken

Tussen het vechten door worden constant kleine puzzels aangeboden die je breinvermogen testen. Zo wordt de weg hier en daar geblokkeerd met kristal dat alleen vernietigd kan worden met een lavabal. Aan jou om die lavabal te vinden en bij het kristal te krijgen. Het klinkt misschien simpel, maar dat is het allerminst. Soms moet je namelijk een portaal maken, terwijl je op een ander moment in een specifieke volgorde een aantal tekens moet raken met je werpbijl.

Soms kan het puzzelen wel op je zenuwen werken, maar dat heeft meer te maken met de kaart dan de puzzels zelf. Waar de puzzels redelijk goed te doen zijn, is het grootste mysterie de weg vinden op de onoverzichtelijke kaart. Deze laat namelijk alleen via een lichtgevend vlak zien in welk gebied je bent en geeft totaal niet aan waar Strife of War zich bevinden op de kaart.

Dit is verreweg de grootste ergenis wanneer je aan het puzzelen bent of wanneer je een van de vele verzamelobjecten in de game probeert te vinden. Deze zijn namelijk niet alleen tof om te verzamelen, maar voegen ook nog eens een extra dimensie toe aan de gameplay. Zo zijn Boatcoins essentieel als je nieuwe vaardigheden wil kopen en heb je Trickster Keys nodig om extra gebieden in een level te betreden (waarna je een flinke lading verzamelobjecten kunt vinden en extra geld).

Samen staan ze sterk

Toch zal het je niet altijd lukken om alles in een level in de eerste ronde te halen. Je mist sommige vaardigheden die je pas later in de ongeveer 15-uur durende campagne vrijspeelt, waardoor je een reden hebt om terug te keren naar de game. De tweede ronde kun je misschien samen met een vriend of vriendin spelen, want de game is volledig via splitscreen co-op (en online) te spelen.

Als je besluit om niet alleen de game te spelen zal je ongetwijfeld sneller met de game klaar zijn, want je vecht dan immers als een team en niet in je eentje. Laatstgenoemde sluit goed aan bij een van de thema’s van de game, want de dialogen tussen Strife en War zijn een constant genot. Waar Strife een lolbroek is als Nathan Drake, lijkt War meer op Drax uit Guardians of the Galaxy waardoor er een toffe dynamiek ontstaat tussen de twee.

Mocht het verhaal je niet aanstaan of als je geen genoeg krijgt van de combat heb je ook nog de mogelijkheid om in de Arena te vechten. Hier vecht je ronde na ronde tegen hordes van demonen die in allerlei soorten en maten komen. Hiermee verdien je, net als in de campaign, geld en Creature Cores.

Even achter de oren krabben

Die Creature Cores zijn een essentieel onderdeel van het sterker worden in de game. De Cores moet je namelijk als een soort krachtbron aan beide personages verbinden via een apart menu. Doe je dit goed, krijg je een extra bonus en nemen de Power Levels van beide personages extra toe, iets wat wel nodig is eigenlijk.

De balans in Power Levels is bij de latere levels ver te zoeken namelijk. Voor je ieder level betreedt, geeft de game aan wat het aangeraden Power Level van ieder personage is. Tot je schrik merk je dat deze vaak, zelfs met Creature Cores optimaal ge-equipped, ondermaats zijn waardoor je met een brok in je keel het level betreedt.

Vaak kun je met veel moeite het einde van het level wel halen en is de uitdaging fijn, maar het is een vreemde keuze van de ontwikkelaar om je te vertellen dat je eigenlijk nog niet klaar bent voor het level. Misschien is het een onderdeel waar geen tijd meer voor was om het te perfectioneren, iets wat tevens lijkt te gelden voor wat bugs en glitches. Daar loop je eens in de zoveel tijd namelijk ook tegenaan en dat is toch doodzonde. Al helemaal wanneer je dat tegenover Diablo zet, waarbij polish altijd op de eerste plek staat.

Darksiders Genesis Review – Meer dan een spin-off

Al met al is Darksiders Genesis een uitstekende toevoeging aan het actie-RPG genre en kunnen we spreken van een spin-off die beter is dan de games die hiervoor kwamen. Dankzij een fantastische dynamiek tussen de twee hoofdrolspelers en heerlijk combat ben je constant verknocht aan je controller en speel je zonder moeite door het verhaal. Ook al is dat niet heel sterk.

Wanneer je dat verhaal, alleen of via co-op, hebt uitgespeeld is het tijd om de Arena onveilig te maken waarbij je moet vechten tot de dood. Doe je dit goed door gebruik te maken van de vele toffe mechanics en je voelt je als een God die de Hel eigenhandig onder handen neemt. Het is dan ook jammer dat er een paar vreemde keuzes zijn gemaakt door de ontwikkelaar betreffende de bugs. glitches, Power Levels en onoverzichtelijke kaart. Als hier nog wat meer tijd in had gezeten had Genesis maar zo de Diablo-reeks kunnen overtreffen.

Categorieën
Like or dislike

Monster Hunter World Iceborne PC Review – Worstelen in de sneeuw

Door Ralph Beentjes op dinsdag 7 januari, 2020 om 17:00

We keren weer terug naar de ijzige vlaktes om te jagen op torenhoge, levensgevaarlijke monsters. Allemaal om de beenderen om te toveren in wapentuig. Weet Monster Hunter World Iceborne ook te imponeren op PC?

Zorah Magnados en Xeno’jiiva zijn verslagen, maar toch blijft het onrustig in de New World. Monsters verlaten hun natuurlijke leefomgeving en unieke soorten komen tevoorschijn. Dat wordt helemaal evident wanneer je op jacht tientallen Legianas tegenkomt die naar het noorden trekken.

Uiteraard zet de Guild de achtervolging in om te achterhalen waar de beesten naartoe vliegen, met een bevroren eiland als uiteindelijke bestemming: Hoarfrost Reach. Het is vervolgens aan jou de taak om te achterhalen wat de Legianas naar het eiland toe heeft getrokken en hoe de locatie is veranderd in een Winter Wonderland.

Nieuwe wereld, nieuwe monsters

Zoals we van de Monster Hunter-franchise gewend zijn, worden we niet getrakteerd op een Oscar-waardig verhaal. De verhaallijn is namelijk meer een goed excuus om een nieuw blik aan monsters open te trekken. Op dat gebied excelleert Iceborne dan ook.

Op een bevroren eiland zou je monsters verwachten die goed uit de voeten kunnen in de sneeuw of ijzige aanvallen gebruiken. Dat is bij de eerste paar reusachtige viervoeters dan ook het geval, maar Capcom heeft zich niet gelimiteerd aan die eigenschappen. De variatie tussen de nieuwe monsters en variaties op bestaande monsters zorgt voor lekker veel afwisseling.

Denk bijvoorbeeld aan een mammoet met de grootste slagtanden die je je voor kan stellen, een Anjanath die bliksemaanvallen gebruikt of publiekslieveling Nargacuga. Laatstgenoemde is een razendsnelle, vliegende wyvern die de reflexen van de jagers test. Natuurlijk krijg je het ook aan de stok met een nieuwe Elder Dragon, die je zal achterlaten als een ijslolly.

Een flinke uitdaging

De doorgewinterde Monster Hunter-veteraan weet dat nieuwe monsters niet alleen nieuwe uitdagingen betekenen, maar ook een hele berg aan kersverse wapens en armor sets. Bovendien zal je niet alleen meer schade aanrichten en meer klappen kunnen opvangen, maar op de bepantseringen zijn ook meer en nieuwe skills aanwezig. Je kan van je jager in Iceborne een echte oorlogsmachine maken.

Dat is dan ook hard nodig, want je gaat geen quests meer krijgen voor High Rank. In de uitbreiding maak je de stap naar Master Rank – in voorgaande titels bekend als G-Rank. Dat betekent dat monsters veel meer schade kunnen aanrichten, dagenlang klappen kunnen incasseren en dat bovendien bepaalde voorwerpen geen effect meer hebben. Gooi je iets te vaak met een Flash Bomb, dan zal een vliegende monsters niet meer uit de lucht donderen.

Monster Hunter World Iceborne is dan ook een uitbreiding voor de echte fanaten. Je zal dan ook eerst het verhaal van de hoofdgame uitgespeeld moeten hebben, voordat je aan Iceborne kan beginnen. Met een bijeengeschraapte build zal je dan ook snel op een muur stuiten.

Slingeren als Spider-Man

Om de moeilijkste gevechten te overleven zal je dan ook gebruik moeten maken van alle middelen die je tot je beschikking hebt. Drankjes, buffs, voorwerpen en de gloednieuwe Clutch Claw.

Deze grijphaak wordt automatisch ingebouwd in je Slinger, waardoor je een scala aan nieuwe mogelijkheden krijgt in de worstelwedstrijden met de plaatselijke fauna. Zo kan je monsters van een afstand mounten, zonder daarvoor aanvallen in de lucht uit te voeren. Of wat dacht je van al je Slinger Ammo in één keer te deponeren in het gezicht van een Tigrex. Slim gebruik van de Clutch Claw kan het verschil maken in een gevecht.

Naast de grijphaak krijgt ook elk wapentype er één of meerdere aanvallen bij. Zo wordt de Sword & Shield bijvoorbeeld iets meer gecompenseerd, omdat elk type nu de Slinger en Clutch Claw kan gebruiken met het wapen getrokken – iets dat voorheen uniek was voor Sword & Shield. Tussen de kersverse moves zitten een paar aanvallen die ongetwijfeld een glimlach op je gezicht zullen toveren en heel vaak gebruikt gaan worden tijdens je avonturen in de uitbreiding.

Indrukwekkende plaatjes op PC

Met de verlate overstap van Monster Hunter World Iceborne naar PC zijn er natuurlijk ook nieuwe grafische opties bijgekomen. Op de PlayStation 4 en Xbox One zag de ijzige wereld er al indrukwekkend uit, maar de PC-versie gaat daar nog een paar stappen overheen. Mits je de nodige hardware in huis hebt natuurlijk.

De knisperende sneeuw zal verdwijnen onder je gepantserde voeten en het zonlicht zal fel weerkaatsen op de maagdelijk witte omgevingen. Wanneer monsters met dennenbomen gaan smijten zal je mond al helemaal open doen vallen. De engine maakt goed gebruik van de extra kracht die het ter beschikking krijgt op PC. Met Iceborne komt er daarnaast ondersteuning voor ultrawide schermen en DirectX 12.

De uitbreiding voegt ook verbeterde besturing toe voor muis en toetsenbord, die in de hoofdgame niet bepaald geweldig was. Het is inderdaad iets soepeler, maar we raden spelers aan om gewoon een controller op de PC aan te sluiten. Met een muis en toetsenbord zal het namelijk lastiger zijn om simpele acties uit te voeren, wat niet bevordelijk is tijdens de uitdagende gevechten.

Monster Hunter World Iceborne PC Review – Een echte uitbreiding

Monster Hunter World Iceborne hanteert het principe van de uitbreidingen van weleer. Er wordt enorm veel nieuwe content toegevoegd die ook nog eens van hoge kwaliteit is, zoals de nieuwe monsters, wapens en mogelijkheden. Met de PC-versie krijgen spelers er bovendien een aantal grafische opties erbij om Iceborne op de beste manier te spelen. Sluit alleen wel een controller aan, want de besturing met muis en toetsenbord blijft helaas minderwaardig.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag