Categorieën
Gamer queens

Interview: Brie Code, game-ontwikkelaar

Laura

Brie Code is de oprichter van Tru Luv Media, een studio die games maakt voor mensen die niet van games houden. Ze is daarnaast vaak als spreker aanwezig op evenementen, waar ze niet bang is om haar uitgesproken mening te laten horen. GamerGIRL heeft Brie gesproken over haar verleden bij Ubisoft, haar eigen studio en haar overtuiging dat videogames eigenlijk saai zijn.

Dit is de vertaalde, Nederlandse versie van het interview. Het origineel, geschreven in het Engels, is via deze link te vinden. Header foto credits: Richmond Lam

Dit interview met Brie maakt onderdeel uit van een serie interviews met dames die in de game-industrie werken. Eerder spraken we al met Atusa en Judith van Girl Gamer Galaxy en Mirjam Bakker van Game Mania. Via deze interviews wil GamerGIRL laten zien dat vrouwen op allerlei verschillende manieren aanwezig zijn in de game-industrie.

Deze week zijn we in gesprek gegaan met game-ontwikkelaar Brie Code. Titels als Assassin’s Creed en Child of Light zullen bijna iedere gamer wel bekend in de oren klinken. Brie was verantwoordelijk als lead programmervoor deze games, totdat ze in 2015 besloot het grote Ubisoft te verlaten om haar eigen studio op te zetten, genaamd Tru Luv Media.

We kunnen eigenlijk niet wachten om je allerlei vragen te stellen, maar allereerst leggen we de regie bij jou neer: wat kan je ons over jezelf vertellen? 

“Ik ben Brie. Ik ben een spreker, schrijver, AI programmeur en de CEO en creative director van Tru Luv Media. Dit is een videogame studio die games maakt met en voor mensen die niet van games houden. Ik houd zelf van games, maar mijn vrienden vinden games saai, en ik wil daar wat aan doen.”

Slechts een paar jaar geleden heb je Ubisoft verlaten om je eigen studio op te starten. Hoe ben je tot dit besluit gekomen?

“Veel van mijn beste vrienden hebben niets met videogames en hebben daarom mijn carrière nooit begrepen. Een paar jaar geleden had ik echter een transformerende ervaring, toen ik een aantal vrienden had overgehaald om games te spelen. Ik vroeg mijn nicht Kristina, die uit mijn vriendengroep wellicht het meest afwijzend is op het gebied van games, om Skyrim te spelen.”

“Ik hoorde wekenlang niet van haar terug en dacht dat ze het niet gespeeld had, tot ze me op een dag huilend opbelde omdat ze per ongeluk Lydia had vermoord. Ze had de game obsessief gespeeld. Ze vertelde me in dat gesprek ook dat het al die jaren niet zo was dat ze niet van videogames hield, maar dat ze niet wist wat videogames waren. Ze zou nooit zelf Skyrim hebben opgepakt en de game had ook een hoop aspecten die ze niet leuk vond. Ik ontdekte verschillende overeenkomsten in de dingen die mijn vrienden wel en niet leuk vonden in games, en ik kwam erachter dat er geen game op de markt was die voor hen gemaakt was. En ik wilde er een maken.”

Was het moeilijk om de moed te verzamelen om je baan bij Ubisoft op te zeggen, in najaging van je eigen dromen?

“Ik denk niet dat het zozeer moedig was, maar dat het meer voelde alsof ik geen andere keuze had. Toen ik me eenmaal realiseerde dat ik hetgeen waar ik zo van hield kon delen met de mensen die ik lief heb, kon ik de wens om dit waar te maken niet de rug toekeren.”

Je bent vaak te horen op verschillende evenementen, waar je onder andere over de game-industrie spreekt. Dit is niet altijd even positief. Wat vind jij persoonlijk van deze industrie? 

“Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit in een andere industrie zou werken. Interactiviteit is zo nieuw, onontgonnen en potentieel krachtig. Het kan uitgroeien tot een erg relevante vorm van kunst en entertainment, mits we gebruik maken van de potentie die het biedt. Maar aangezien de industrie niet erg divers is, verspillen we die potentie. We zijn vooral blank, vooral mannelijk, vooral geeks en vooral hardcore gamers. We maken logischerwijs wat we zelf leuk vinden, maar we zitten vast in een gesloten lus van ideeën, waarbij we games voor en door mensen zoals onszelf maken. Wat wij maken, is saai voor veel andere mensen.”

Hoewel er steeds meer vrouwelijke gamers zijn, zijn er nog steeds weinig vrouwen werkzaam in games. Hoe denk jij hierover, als vrouw die werkzaam is in de game-industrie? 

“Ik heb me extreem eenzaam gevoeld voor een groot deel van mijn carrière. Ik heb manieren gevonden om gepassioneerd te zijn over de systemen die ik aan het coderen was en de teams die ik aan het leiden was, maar ik paste er nooit echt tussen. Onderzoek wijst uit dat een werkomgeving voor ongeveer 30 procent uit vrouwen moet bestaan, voordat vrouwen niet meer buitengesloten en gestereotypeerd worden. Maar slechts 3 tot 5 procent van game programmeurs is vrouwelijk. Het is belangrijk dat we dit veranderen: de media die we consumeren, informeren allerlei onbewuste vooroordelen en hebben een reëel effect op ons leven. Vrouwen en mensen van een niet-blanke etnische afkomst moeten te zien zijn op de televisie, in films, in advertenties en in de videogame industrie, zodat we gelijkheid in onze cultuur kunnen bewerkstelligen.”

We blikken nog even terug op je tijd bij Ubisoft. Je hebt hier aan grote games als Child of Light en Assassin’s Creed gewerkt. Wat heb je daarvan geleerd?

“Kort nadat ik was begonnen bij Ubisoft, werd ik gevraagd een team van programmeurs en designers te leiden, wat me erg verraste. Ik was altijd meer een geeky programmeur van technische systemen en ik was bovendien erg verlegen. Ik accepteerde de functie, maar ik was doodsbang. In de daaropvolgende zeven jaar werd ik langzaamaan meer comfortabel met het managen van mensen. Ik had toegang tot een hoop goede training en begeleiding. Dit hielp me niet alleen tijdens het werk, maar ook in mijn leven. Ik ben veel minder verlegen dan ik vroeger was.”

“Tijdens mijn laatste jaar bij Ubisoft kwam ik nauw samen te werken met drie verschillende creative directors. Ik werd begeleid over verschillende aspecten van creative direction,zoals hoe ik moest pitchen en hoe ik een game concept moest maken. Daarnaast maakte ik kennis met een aantal kaders voor het denken over game design. Deze twee ervaringen gaven me de tools die ik nodig had om mijn eigen studio op te starten. Ik heb ook geleerd over bedrijfsstrategie en -politiek in mijn tijd bij Ubisoft, hoe moeilijk het is voor grote organisaties om te innoveren en hoe ik beter af zou zijn om in mijn eigen studio te experimenteren.”

Over je eigen studio gesproken, wat kan je ons vertellen over je projecten?

“Elk project dat ik maak, is ontworpen samen met iemand die niet van videogames houdt. Omdat de industrie niet divers is, zijn de theorieën en kaders die we hebben ontwikkeld om over games te denken niet compleet. Werken met mensen buiten de videogame cultuur helpt mij uit deze bubbel te breken en mijn eigen basale aannames te overkomen. Het is het leukste wat ik ooit heb gedaan. We hebben nog geen games uitgebracht, maar de eerste game die we uit gaan brengen heet #SelfCare. Dit is een soort meditatieve Tamagotchi meetsWario Ware. Ik vind het echt geweldig.”


Volgens je Twitter ben je ook bezig met een ander project, genaamd Heartificial Intelligence. Wat kan je ons hierover vertellen?

“Heartificial Intelligence is het zijproject van mijn collega Aleissia Laidacker. Zij en ik werken samen aan een game die kwetsbaarheid en intimiteit aanmoedigt. Ik kijk er enorm naar uit om deze game uit te brengen, maar meer dan dat kan ik er nog niet over zeggen.”

We houden het in de gaten! Wat zijn verder de toekomstplannen voor Tru Luv Media?

“Ik organiseer mijn studio volgens de Lean Startup methode, waarbij ik mijn plannen bijstel terwijl ik bezig ben, gebaseerd op wat nodig is, wat mogelijk is, en welke kansen zich aanbieden. Maar op dit moment is de visie waar ik naartoe werk een soort artist retreat, waar iemand die niet van games houdt heen kan komen en samen met pop-up team van indie developers drie maanden kan verblijven. Aan het einde van die periode zouden we dan een klein prototype van een game naar hun visie uitbrengen. We zouden samenwerken met verschillende mensen – ik kan een Instagram ster voor me zien, een vluchtelinge in Libanon, een gepensioneerde vrouw, et cetera. Wanneer een game een fanbase ontwikkelt, kunnen we de ontwikkeling doorzetten.”

Dat klinkt erg tof. Aangezien je games maakt voor mensen die niet van games houden, is er ook een bepaalde game die je deze mensen aan zou raden? En heb je ook aanraders voor mensen die juist wel van games houden?

“Smaken zijn zo verschillend per individu en we bevinden ons nog maar aan het oppervlak van wat er allemaal mogelijk is in games, dus het is moeilijk om aanbevelingen te doen. Games die ik persoonlijk goed vind, zijn: Cibele, Gone Home, Coming Out Simulator, Lieve Oma, 80 Days, The Beginner’s Guide, Skyrim, Journey, Viridi en Neko Atsume. Gamers zou ik aanraden om iets buiten games te proberen: een film kijken in een genre dat ze normaal niet zouden kijken, naar een moderne kunstgalerij te gaan waar ze normaal niet heen zouden gaan, of om een feministisch boek te lezen dat ze normaal niet zouden lezen.”

Wow, dat zijn een hoop uiteenlopende games. Wat is je persoonlijke favoriete game, en waarom?

“Mijn favoriete game is Skyrim, omdat ik mijn eigen personage kan creëren, dingen kan craften en verzamelen, lid kan worden van gildes en andere personages en hun drama kan leren kennen.”

Heb je ten slotte nog advies voor vrouwen die een start willen maken in de door mannen gedomineerde game-industrie?

“Ik raad deze vrouwen aan om zich in te lezen in zaken als stereotype threat en imposter syndrome. Wanneer je je niet op je plaats voelt, moet je je herinneren dat het normaal is om je zo te voelen. Leer om op je gemak met je ongemak te zijn. Bouw steunnetwerken en netwerken van vrouwelijke collega’s op, binnen en buiten de industrie. Begin met goede self-care gewoontes, een die ik zelf heel goed vind is The Morning Pages uit Julia Camerons boek The Artist’s Way. Laat het je niet deprimeren wanneer minder getalenteerde mannen sneller vooruitgang boeken dan jij, want dat is hoe het werkt. Als je werkt aan iets waar je van houdt en als je dingen leert, ben je op een goede plek.”

“Leer alles wat je kan, verzamel zo veel mogelijk goede begeleiders als je kan (zowel mannen als vrouwen) en onthoud dat je unieke perspectief waardevol is. Op een dag, wanneer je een expert ben, kan je hiervan profiteren. En als je niet te maken krijgt met seksisme (zoals ik tijdens de eerste paar jaar van mijn carrière), doe de ervaringen van je vrouwelijke collega’s dan niet af, en wees niet gekwetst en verrast als je uiteindelijk wél te maken krijgt met seksisme (zoals ik). Het is geen onoverkoombaar obstakel en met de juiste tools en bondgenoten kunnen we een betere industrie bouwen.”

Categorieën
Gamer queens

Interview: Sakuraflor

Laura

Sakuraflor is een half Nederlands, half Spaanse cosplayer, die binnen iets meer dan een jaar tijd al meer dan vijfduizend volgers op Facebook heeft weten te verzamelen. GamerGIRL ging met Sakuraflor in gesprek over haar passie voor cosplay, haar enthousiaste fanbase, hoe je omgaat met online haters en tips voor beginnende cosplayers!

Dit interview met Sakuraflor maakt onderdeel uit van een serie interviews met dames uit de game-industrie. Eerder spraken we onder andere al met game-ontwikkelaar Brie Code en Game Mania manager Mirjam Bakker. Via deze interviews wil GamerGIRL laten zien dat vrouwen op allerlei verschillende manieren aanwezig zijn in de game-industrie.

Deze week zijn we in gesprek gegaan met cosplayer Sakuraflor. Samen met haar cosplayteam Team Chaos is ze vaak op conventies te spotten, zoals Dutch Comic Con. Fans van Overwatch zullen wellicht al bekend zijn met haar cosplay: zo heeft ze eigenhandig al een hoop verschillende heroes gecosplayed én kwam ze zelfs terecht in de Cosplay Spotlight op de launcher page van de game zelf!

Je hebt inmiddels al meer dan vijfduizend volgers op Facebook verzameld én je hebt een hele hoop toffe cosplays op je naam staan, maar hoe is je interesse in cosplay eigenlijk ontstaan?

Deathstrike en Sakuraflor als Reaper en Tracer

“Ik ben ongeveer drie jaar geleden begonnen als artist en toen tekende ik veel manga en anime. Een vriendin van mij had me toen verteld over cosplay en ik wilde het een keertje proberen, dus toen ben ik voor het eerst gaan cosplayen. Mijn allereerste cosplay was Lucy Heartfilia van Fairy Tail en ik had mijn vriend ook zo ver gekregen om Natsu (Fairy Tail) te cosplayen, inclusief zijn roze haren, haha. In het begin kocht ik mijn kostuums, maar naarmate ik het vaker deed wilde ik ze zelf gaan maken. Toen ontmoette ik Deathstrike, een van mijn team members, die mij echt super veel geleerd heeft. Zo is het een beetje begonnen.”

Samen met Deathstrike vorm je nu een cosplayteam, toch? Hoe is dat tot stand gekomen?

“Dat klopt, het team heet Team Chaos cosplay. We zijn nu een jaar bezig en sindsdien is de cosplay ook echt werk voor ons geworden. De samenwerking begon met het spel Overwatch: toen de trailer van Overwatch uitkwam was ik echt helemaal weg van Tracer en Deathstrike wilde heel erg graag Reaper doen. Stukje bij beetje begonnen we met Blizzard te werken en werden we ook gevraagd voor evenementen. Toen zijn we eigenlijk echt professioneel te werk gegaan, met het maken van kostuums en ingehuurd worden voor promoties.”

Wacht, wat? Jullie werkten samen met Blizzard? 

“Ja, we hebben op verschillende gelegenheden met Blizzard gewerkt. Toen Overwatch nog niet uit was, had Deathstrike zijn Reaper kostuum al af. Ik was halverwege met mijn Tracer. We werden toen door Blizzard gevraagd om bij het Overwatch gedeelte van een game evenement te staan om mensen aan te trekken. Daarna, toen mijn Tracer kostuum wel af was, stonden we op de releaseparty van Overwatch. Wij wisten helemaal niet wat dat inhield, maar het bleek mega exclusief te zijn. Er waren allemaal bekende mensen en zelfs voetballers, en ik kende er helemaal niemand. Ik heb letterlijk tegen Willie Wartaal gezegd: ‘Goh je hebt geluk, je mag vandaag met mij op de foto!’ Die man kwam niet meer bij, hij zei: ‘Ja ik wil al de hele avond met je op de foto, wat leuk dat je het zegt!’ Later die avond keek ik op Twitter en toen zag ik het pas…. Dat was echt heel erg, haha.”

Haha, oeps! Jullie zijn wel vaker op evenementen te vinden, naar wat voor conventies gaan jullie allemaal? 

“Vroeger gingen we alleen naar Nederlandse conventies, maar sinds we als Team Chaos begonnen is daar verandering in gekomen. We zijn het afgelopen halfjaar op uitnodiging bij Blizzcon geweest in Amerika en daarnaast zijn we naar Egypte geweest, als juryleden en special guests bij Maker Faire Cairo. Verder zijn we nog naar Japan, Duitsland, België en Engeland geweest. Wij werken nu ook met Dutch Comic Con samen als cosplayers en om de cosplay competities te organiseren, dit gaan we de aankomende twee edities weer doen.”

Wow, Blizzcon? Hoe hebben jullie dit voor elkaar gekregen? 

“Na de launchparty van Overwatch hebben we vaker met Blizzard gewerkt voor verschillende evenementen. Het event in Amerika had niet rechtstreeks met het board van Blizzard te maken, maar met de werknemers zelf. Zij zagen onze kostuums en hadden eigen initiatief genomen, want Blizzard laat eigenlijk niet zo snel cosplayers overvliegen. Dat was heel tof om te zien.”

Sakuraflor in de Overwatch Cosplay Spotlight

“Net voordat we naar Amerika gingen, had ik mijn Ana cosplay afgemaakt van Overwatch. Die hadden ze op de launcher page gezet van het spel zelf. Als je Overwatch opende, stond mijn foto daar als cosplay spotlight. Dat was echt gek! Toen we op de Blizzard campus waren, kwamen we op een gegeven moment in de ruimte terecht waar ze de PR bespreken voor Overwatch en dus ook de launcher page. Toen ik daar binnenkwam, vertelden ze me dat ze heel veel over mij gesproken hadden. Dat was super apart, maar wel heel erg leuk.”

Jullie zijn nu vooral bezig met Overwatch cosplay, zijn jullie nog van plan om hier lang mee door te gaan?

“Ik ben nu bezig met Sombra en dat is, als het goed is, het laatste kostuum dat ik zelf ga doen van Overwatch. Tot nu toe heb ik Ana, Mei, D.Va, Widowmaker en Tracer gedaan. Ik wilde Sombra graag nog doen omdat ze heel erg past bij mijzelf en mijn afkomst, maar daarna willen we ook wel overstappen naar een ander spel zoals League of Legends of Warcraft. We maken wel heel veel commissies voor Overwatch, omdat het gewoon heel erg gewild is. Dat zullen we sowieso wel aanhouden, maar Sombra zal voorlopig even de laatste cosplay zijn van Overwatch. Ik geloof dat we samen al meer dan de helft van de personages hebben gedaan. Dus het is tijd om iets anders te doen.”

Zo, dat zijn een hoop Overwatch personages. Vind je de kostuums maken ook het leukste aan wat je doet, of is er iets anders wat je leuker vindt?

“Vroeger vond ik het altijd het tofste dat ik het personage mocht maken, maar tegenwoordig gaat het voor mij om de mensen; de reacties van de fans en de mensen om je heen. De fanbase die wij hebben, is zo lief en zo leuk. Ik maak nu vaker kostuums, niet alleen omdat ik de personages leuk vind, maar ook om het aan de fanbase te laten zien. En hierdoor worden mensen weer gemotiveerd. Dan krijgen we berichten als ‘Dit is zo’n inspiratie’ of ‘Jullie zijn zo tof’, en dat maakt het gewoon. Dan maakt het niet eens meer uit of je er geld mee verdient of niet. Het klinkt heel cheesy, maar het is echt zo belonend.”

“Met alle fans die je krijgt, krijg je er natuurlijk ook haters bij en het is wel lastig om daar omheen te komen. Ik ben een erg emotioneel persoon, dus voor mij is dat soms best wel zwaar. Daarom blijf ik altijd een beetje weg van zulke anonieme sites. Maar als je dan comments krijgt van fans die zo lief zijn, dan maakt het niet uit hoe je je voelt: elke dag begin je gewoon goed. Voor mij is het anders dan de andere team members. Ik ben de persoon die echt achter de social media zit: ik reageer op alles en iedereen, dus ik zie ook alles wat er gezegd wordt over ons en wat mensen van ons vinden. En dat is zo mooi om te zien.”

Over die haters gesproken, waar je het net over had. Heb je daar veel last van?

Image may contain: 1 person, smiling, standing and text
Sakuraflor met Cosplay(ers) Against Bullying Nederland

“Ik houd me er gewoon buiten, met name omdat ik er niet zo goed tegen kan. Meestal gebeurt het ook op anonieme websites waar je eigenlijk niks aan hebt. Ik heb er eigenlijk nooit veel last van gehad toen ze het hadden over de cosplay en over kostuums, dat vond ik allemaal nog niet zo erg. Wij doen ook gewoon ons best en je staat er als team achter. Maar er was een periode waarin ze een directe aanval op mij begonnen, over mijn art. En ik moet zeggen, die deed wel echt zeer. Ik ben nog steeds erg onzeker over mijn art: ik doe het veel minder dan mijn cosplay en het is heel erg persoonlijk. Het zijn echt je emoties op papier en als je daarop aangevallen wordt, is dat wel echt pijnlijk.”

“Ik heb toen een artpiece gemaakt, als een reactie op die persoonlijke aanval. Het is heel moeilijk: ga je er op in of niet? Ik ben niet iemand die andere mensen gaat haten voor wat ze hebben gezegd. Het enige wat ik ermee wilde zeggen, is: ‘Kijk uit met wat je zegt, want het kan echt veel schade doen’. Ik wist ook dat er heel veel mensen waren die met hetzelfde probleem zaten, het is iets wat je heel veel tegenkomt op social media. Dus wilde ik die artpiece maken om mensen gerust te stellen: zelfs wij maken het mee. Mensen kunnen naar mij toe komen als ze ergens mee zitten. We zijn niet de enigen en zo lang je er niet over praat, kan je het ook niet kwijt. Dat is wel heel belangrijk geweest voor mij. Ik ben daarna ook meer bezig geweest met bullying binnen cosplay en de organisaties die daarvoor staan.”

Dat is een mooie boodschap. Om weer even terug te komen op je cosplay; wat is eigenlijk je favoriete cosplay tot nu toe?

“Dat is Tracer, van Overwatch. Het is niet mijn favoriet als in het beste kostuum dat ik ooit heb gemaakt, maar het is mijn favoriet omdat ik gewoon 100 procent het personage ben; als ik me verkleed als Tracer, dan hoef ik niet anders te doen. Zij is echt zo irritant druk, het is precies zoals ik ben. Elke keer dat ik verkleed als haar ben en mensen leer kennen, of als ik op conventies ben, dan zeggen mensen ook echt van: ‘Oh my god, you’re so Tracer!’.”

En welk personage wil je écht nog graag cosplayen?

“Ik wil graag nog samen met mijn vriend Tyrael en Auriel van Diablo volledig cosplayen. Dat is de gaafste koppel cosplay die je kunt doen, dus dat zou toch wel echt de dream cosplay zijn. Maar er zijn zoveel projecten die we nu doen, dus ik denk niet dat het voorlopig op de planning staat.”

Heb je ten slotte nog tips voor mensen die graag met cosplay willen beginnen?

“Sowieso moet je iets kiezen waar je echt een passie voor hebt. Dus kies een personage dat echt bij je past. Dat ga je nodig hebben als je het zelf wil gaan maken, want er gaan zo veel dingen fout. Altijd. In het begin gaat het nooit goed, en dat is ook een goede tip: geef niet gelijk op. De eerste keer zal het sowieso fout gaan.”

“Ook als je het niet zelf maakt, raad ik aan om een personage te kiezen waarmee je je wel een beetje identificeert. Wanneer je het draagt ga je dat personage willen zijn: je gaat je zo gedragen. Als je al een soort van link met het personage hebt, dan is het zo veel makkelijker en zo veel leuker. En je moet vooral heel veel plezier hebben, dat is hoe je het het verste schopt. Je moet het niet doen voor andere redenen, bijvoorbeeld om populair te worden. Wees ook vooral niet bang anderen om advies te vragen, ook al zijn het ‘grote’ cosplayers. Eigenlijk zijn het allemaal gewoon toffe mensen die van hun hobby hun werk hebben gemaakt. Je kan het altijd gewoon proberen: niet geschoten is altijd mis, toch?”

Categorieën
Gamer queens

Interview: Atusa en Judith van Girl Gamer Galaxy

Laura

Wanneer je een beetje goed zoekt, zijn vrouwelijke gamers overal te vinden. Zo ook in de Nederlandse Facebook community Girl Gamer NL, die speciaal gericht is op vrouwelijke gamers en al meer dan 800 leden telt! De website Girl Gamer Galaxy is hieruit voortgekomen, waarop allerlei toffe artikelen staan voor vrouwen die van games houden. Hoog tijd om eens een blik te werpen op het ontstaan van deze community en op de inspirerende dames die hier achter zitten.

Girl Gamer Galaxy is opgericht door de vier dames op de bovenstaande foto, van links naar rechts: Joella, Judith, Purdey en Atusa. Stuk voor stuk zijn het meiden met een passie voor games. GamerGIRL sprak daarom met Atusa en Judith over het ontstaan van de community, hun website Girl Gamer Galaxy, de game-industrie én, natuurlijk, hun eigen favoriete games.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; hoe is Girl Gamer NL eigenlijk ontstaan?
Atusa: “Het is oorspronkelijk ontstaan doordat wij artikelen gingen schrijven voor een gaming website. Dit ging over andere andere vrouwelijke gamers en wat zij in het weekend deden, genaamd Girl Gamer Weekend. Deze artikelen waren gericht op hoe die meiden waren begonnen met gamen, wat hun favoriete games waren en in welke games zij veel tijd stopten.”

“Deze dames vonden het ontzettend prettig om andere dames te leren kennen die ook van games hielden en ze wilden met elkaar in contact blijven. Dus hebben we een WhatsApp groep opgericht, maar dat bleek heel onoverzichtelijk te worden. Op dat moment besloten we een gesloten Facebookgroep aan te maken. Toen vroegen de dames aan ons of ze gamende vriendinnen mochten toevoegen en langzaamaan begon de community uit zichzelf te groeien. Nu zitten we inmiddels boven de 800 dames.”

Wow! Wanneer zijn jullie hiermee begonnen?
Atusa: “Wij begonnen ongeveer vijf jaar geleden met onze Girl Gamer Weekend artikelen en de Facebookgroep volgde kort daarna. De artikelen op de grote gaming websites destijds waren vooral vanuit een mannelijk oogpunt geschreven en deze waren soms in de tone of voice ook echt gericht op andere mannen. Wij wilden laten zien dat er ook vrouwen aanwezig zijn, en hoe kan je beter vrouwvriendelijke content maken, dan door vrouwen zelf aan het woord te laten?”

Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?

Atusa: “Ik was hardcore World of Warcraft verslaafd, ik had een eigen guild en kende vooral mannen van boven de 45 jaar die in mijn guild zaten. Heel veel wisten zelfs niet dat ik een meisje was, omdat dat niet altijd positief ontvangen wordt. Ik was op een avond met een jeugdvriendin wat gaan drinken en toen ik haar vertelde over mijn guild, zei ze: ‘Oh nee, jij bent ook zo’n gaming nerd, ik ken er nog zo een.’”

“Dat was Joella, zij speelde toen veel Call of Duty. Het klikte meteen tussen ons, hoewel ik helemaal niet van first-person shooters was en zij nog nooit World of Warcraft gespeeld had. Joella nodigde mij uit om naar een event te gaan, samen met paar meiden uit haar volledig vrouwelijke Call of Duty clan. Daar zat Judith ook bij, en daar heb ik haar leren kennen.”

Judith: “Joella heb ik ontmoet doordat ik op internet gezocht had naar meisjes die ook Call of Duty spelen, om samen een clan te vormen. Daar vond ik Joella, want zij had zo’n oproepje geplaatst en toen zijn we gaan gamen. Zij woonde ook in Amsterdam, dus zijn we ook gaan afspreken.”

Wilden jullie ook iets bereiken met jullie community? Is dat gelukt?

Atusa: “Het was echt puur voor de leuk. Het was een manier om in contact blijven met andere meiden, want daarvoor kende ik helemaal geen andere vrouwelijke gamers. Ook was het een plek waar meiden oproepjes konden doen, bijvoorbeeld wie er naar een evenement gaat of een bepaalde game speelt. Dat was eigenlijk ons idee geweest. Deze meiden wilden geen contact verliezen met elkaar, dus we wilden een plek maken waar we elkaar altijd konden bereiken. We hadden oorspronkelijk nooit plannen gemaakt en we hadden ook niet verwacht dat het zo groot zou worden.”

Jullie doen ook aan Girl Gamer Gatherings. Wat zijn dit precies?
Atusa: “Wij hadden een keer het idee om met de community te gaan paintballen. Dat vonden ze echt heel leuk en dat was bijzonder om te zien. Judith en ik hadden eigenlijk weinig met paintball, maar het bleek uiteindelijk een super gezellige dag te zijn.”

“Wij werden later een keer benaderd door een partij die 24/7 met ons wilde gaan streamen. Dit vonden we hartstikke leuk en we wilden kijken of de meiden hier ook aan mee wilden doen. Dus besloten we een feest te geven om de meiden hierover te vertellen. Dat feest was ons pre-valentine event. Samen met ID Apart Hotel hebben we een feest georganiseerd en we waren blij verrast dat er zoveel gamebedrijven waren die ons wilden helpen. Er waren bedrijven die gaming gear leverden, games, of spullen voor de goodiebags die de meiden mee naar huis kregen. Het hotel zelf had voor de catering gezorgd, dus er was gratis eten en drinken.”

Wat is op dit moment belangrijk voor jullie?
Atusa: “We richten ons op dit moment op het bereik. Als dit groter is, dan kunnen we deals sluiten zodat we dingen mogen weggeven aan community. Of we kunnen iets organiseren met andere partij, waardoor de meiden niet geacht worden te betalen. Dat is zo zuur, want de meiden betalen al voor de reiskosten. Het liefst hadden we bij eerdere events ook reiskosten vergoed, maar dat was wat te ver gezocht.”

“Als wij iets organiseren voor de meiden moet het echt voor de community zijn, we willen echt iets aan ze teruggeven. Als ze moeten betalen om een escape room te doen, kunnen ze dat net zo goed met hun eigen vrienden doen. We willen de drempels qua kosten weghalen.”

Jullie hebben ook een website, Girl Gamer Galaxy. Hoe is dit ontstaan?
Judith: “We wilden eigenlijk altijd al een website beginnen, zelfs voordat we voor die andere website gingen schrijven. Gewoon omdat wij het zelf heel leuk vinden om te schrijven, en het ons ook leuk leek om te laten zien wat we met die meiden in de community doen. Ook willen we onze community te inspireren door interviews te houden met meiden binnen de gaming wereld. Misschien zijn er meiden daarbuiten die dat ook wel heel leuk vinden en tips kunnen gebruiken, of niet eens weten dat je dat kan doen.”

Atusa: “Het is ook iets wat we altijd al hebben gewild, om te laten zien dat we vrouwelijke gamers zijn en wat we leuk vinden. We willen andere meiden aanspreken, en toen zijn we dus ook blogs gaan schrijven.”

Kunnen jullie wat meer vertellen over de Girls in Gaming rubriek?

Atusa en Judith op Firstlook Festival

Atusa: “Wij proberen de meiden op verschillende manieren te ondersteunen. Zo schrijven we bijvoorbeeld een artikel over een meid, en dan linken we door naar de webshop, website of stream die ze heeft. Wij willen mensen er op wijzen dat deze meiden ook iets in de gaming wereld doen, dat ze daar iets mee willen en dat ze ook passie hebben. Daarom is bereik heel belangrijk voor ons: je kan de dames dan echt een platform geven en ze veel meer in de spotlight zetten. En als wij meer bereik hebben, zijn er meer mensen daarbuiten die weten dat wij dames zijn die gamen en die weten dat er een positieve community bestaat. Nu is het in Nederland nog niet eens zo erg, maar in landen als de VS is het nog steeds veel lastiger om een vrouwelijke gamer te zijn, omdat je dan veel meer haat over je heen krijgt.”

Jullie website is geheel in het Engels geschreven. Waarom hebben jullie hiervoor gekozen?
Atusa: “Het idee is onder andere omdat we veel meer mensen kunnen bereiken als we Engels praten. De doorsnee Nederlander spreekt ook wel Engels. Daarnaast is er een hele wereld aan gamers buiten Nederland die ook online met andere gamers in contact willen komen. Het is ook leuk om te laten zien dat girl gamersinternationaal aanwezig zijn.”

Krijgen jullie eigenlijk ook mannelijke bezoekers op Girl Gamer Galaxy?
Atusa: “Ja! Haha. Wanneer we artikelen delen via social media, dan zijn er ook wel eens mannen die het artikel retweeten en liken. Ook is ongeveer 60 procent van onze volgers op Twitter mannelijk. Je zou denken met een naam als Girl Gamer Galaxy dat mannen het niet aantrekkelijk zouden vinden omdat het alleen over vrouwen gaat. Maar dat valt dus reuze mee.”

Eerder hadden jullie het over de gaming wereld van vijf jaar terug, die niet echt gericht was op vrouwen. Hoe zit dat nu, volgens jullie?
Judith: “Mij valt heel erg op dat wanneer je nu naar een event als bijvoorbeeld Firstlook gaat, dat je bijna geen boothbabes meer ziet. Toen ze er wel waren vond ik het zelf niet heel storend, maar ik dacht wel dat het leuk zou zijn als ze er ook eens een leuke gespierde man naast zouden zetten. Nu valt het me op dat ze in plaats van boothbabes vaak cosplayers hebben staan. En dat is zo veel gaver, want nu staan er echt mensen met een passie voor games. Als je het mij vraagt, is dat net zo sexy als wanneer ze in een strak t-shirtje staan.”

Atusa: “Op gamescom sprak ik de vrouwelijke 
community manager van Blizzard, die mij vertelde dat Blizzard er specifiek voor gekozen had om geen boothbabes in te zetten. Omdat zij destijds al beseften dat een groot deel van hun klantengroep vrouwelijk was. Ze wilden de vrouwelijke doelgroep niet afstoten door vrouwen neer te zetten, die alleen de mannen aanspraken. En dat is goed.”

“Als alle bedrijven er zo in staan en echt erkennen dat vrouwen ook games spelen, dan zou het in de toekomst misschien mogelijk zijn om vrouwenshirts mee te krijgen in goodiebags. In plaats van elke keer die oversized shirts die je dan vervolgens als pyjama moet gebruiken. Het zijn allemaal mannenshirts!”

Denken jullie dat de game industrie zich meer bewust is van de vrouwelijke doelgroep?
Judith: “Ik denk dat het een langzame ontwikkeling is die steeds verder komt. Het stoort me bijvoorbeeld zo erg dat game gear zo gericht is op mannen. Alles is zo hoekig en donker. Als ze een keer iets voor vrouwen doen, dan is het bijvoorbeeld een roze headset. Ik hoef helemaal geen roze headset, maar het zou leuk zijn als de vormgeving gewoon een beetje wordt aangepast. Ik wil iets wat ik mooi genoeg vind om in mijn kamer neer te zetten.”

Atusa: “Langzaamaan beginnen ze in de gaming en tech wereld wel te herkennen dat vrouwen ook dingen willen kopen, maar in sommige gevallen zijn we nog lang aan het wachten.”

Jullie zijn zelf ook gamers. Wat vinden jullie daarom van de manier waarop vrouwen voorkomen in games?Atusa: “Ik heb altijd wel als  iemand kunnen spelen die ik echt gewoon geweldig vind. Bijvoorbeeld in Streets of Rage, echt zo’n beat ‘m up side scroller game. Ik vind die game memorabel  omdat er een vrouwelijk personage in zat, namelijk Blaze. Dit was echt zo’n tough chick die ook op straat liep en mensen in elkaar sloeg. En je hebt het nu over begin de jaren ’90 ongeveer. Voor mij was het echt mind-blowing dat ik een vrouwelijk powerfiguur kon spelen in een game en slechteriken in elkaar kon meppen, want tot die tijd was ik altijd een fictief of mannelijk wezen.”

Judith: “Ik denk dat het heel erg twee kanten heeft. Aan de ene kant merk ik persoonlijk dat ik in games, bijvoorbeeld met League of Legends, in eerste instantie toch altijd een vrouwelijk character uitkies. Waarom? Ze zijn mooi, je kan je ermee vergelijken, het is gewoon natuurlijk voor mij. Later in de game, als ik weet hoe het werkt, speel ik ook wel als man.  En ik vond leuk dat Call of Duty introduceerde dat je ook als vrouw kan spelen, dat geeft je het gevoel dat er rekening met je wordt gehouden.”

Liefde voor League of Legends

“In games als Dead or Alive kan ik er vreselijk om lachen, laat mij maar lekker vechten met zo’n babe waarvan die boobs alle kanten op springen. Ik denk verder dat Tomb Raider er een goed voorbeeld van is geworden, als je daar door de jaren naar kijkt. Ik denk dat zij nu een stuk realistischer is. Ze heeft een normaal figuur en je zou haar zo op straat kunnen zien lopen. Ik vind haar gelijk een stuk stoerder overkomen dan eerst, want ze is veel echter. Bij The Last of Us vind ik het ook zo mooi: ze is een meisje, een kind, maar ze is toch ongelofelijk stoer en sterk en een belangrijk character.”

“Ik denk ook dat het heel erg aan de game ligt. Bij League of Legends heb je hele sexy characters rondlopen aan de vrouwelijke kant, maar je hebt ook gespierde mannelijke personages. Dat hoort bij die game. Maar ik denk niet dat een vrouwelijke heldin in een per se grote borsten, een dikke kont en een slank lichaam moet hebben. Daarom houd ik van spellen zoals Skyrim, waarbij je gewoon je eigen character kan maken. Je kan ‘m dik maken, of dun, of rood haar of groen haar, weet ik veel wat. Dat vind ik leuk.”

En, tot slot, we kunnen het niet laten: wat zijn jullie eigen favoriete games en consoles?
Atusa: “Wat doe je me aan?! Uit mijn jeugd is het nog steeds Streets of Rage, die heeft zo’n indruk achtergelaten en me het gevoel gegeven dat ik niet alleen maar het kleine zusje was dat ook af en toe mee mocht spelen met de jongens. Nu kon ik ook echt met mensen gaan spelen, met een personage waar ik me echt geïnspireerd door voelde. Een stoere chick met een leren jas aan, die mannen in elkaar ramde.”

“Verder ben ik gek op World of Warcraft en ik kan nu ook heel veel indiegames gaan opnoemen. Maar ik denk dat ik altijd een plekje in mijn hart houd voor Streets of Rage. Mijn favoriete platform is mijn gaming PC en mijn favoriete console de SEGA. Daar heb ik eindeloos veel Sonic en Street Fighter op gespeeld en ik heb zelfs meiden die niet into gaming waren van de basisschool bij mij thuis uitgenodigd om Street Fighter te komen spelen. Dat was één en al button bashen, maar dat was mijn manier om toch te kunnen connecten met de meiden in mijn omgeving.

Judith: “Ik vind het heel lastig om te zeggen, maar uit mijn jeugd is dat de The Legend of Zelda serie. Ik had voor mijn verjaardag van mijn vader een Nintendo 64 gekregen en daar zat ook Ocarina of Time bij. Dat was het eerste spel waar ik zwaar verslaafd aan was. Ik speelde dat non-stop en het was zo erg dat, als ik ziek was, dat ik de thermometer tegen de kachel aanhield zodat ik dan een extra dag thuis kon blijven om dat spel te spelen.”

“Andere games waar ik vrij verslaafd aan ben geweest en waar ik veel tijd in heb gestoken, zijn Call of Duty games, vanaf Modern Warfare 2 tot en met begin van Ghosts, daarna ben ik ermee gestopt. En ik heb ook heel veel tijd in League of Legends zitten, en ook wel in World of Warcraft. En Skyrim vind ik ook heel verslavend.”

“De Nintendo 64 console vind ik een geweldig ding. Het is niet kapot te krijgen. Als kind trok ik soms die console wel eens uit de kast, of ik ging in die cassettes blazen. Het was ook geweldig dat je via een attachment aan je controller Pokémon Red op het grote scherm kon spelen, in plaats van het kleine schermpje van je GameBoy. Ik vond dat echt een legendarische console. En hij was er in leuke kleurtjes, leuk voor de vrouw in mij.”

Categorieën
Like or dislike

Bee Simulator Review – Een bee-zonder avontuur

Door Leslie Peters op zondag 8 december, 2019 om 9:30

De laatste jaren zijn dierenspellen een soort trend geworden met de komst van Ancestors, Untitled Goose Game en de aankomende game Maneater. Een spel waarin je speelt als een bij is dan natuurlijk onmisbaar, maar is dit concept wel goed uitgewerkt? Lees deze Bee Simulator review om daar achter te komen!

Om te beginnen heeft deze game een verhaalmodus en begint deze optie best interessant. De game start met een informatief, geanimeerde cutscene met daarbij een voice-over en avontuurlijke muziek waarin het verhaal wordt Alle informatie over de bijen wordt goed in beeld gebracht. Je voelt wel meteen aan dat de doelgroep van dit spel niet op volwassenen is gefocust, maar op kinderen. De cutscenes voelen namelijk kinderlijk aan, wat natuurlijk geen probleem is als je je hiervan bewust bent.

Je wordt wakker als een klein bijtje dat net is geboren. Nadat je het wezentje een naam hebt gegeven (ondergetekende heeft zijn bij Gerard Joling genoemd) moet dat arme beestje gelijk gaan werken. Zo begint er een tutorial waarin je leert hoe je moet vliegen en stuifmeel moet verzamelen. De tutorial is vrij goed uitgelegd en de game begint met een goede start. De besturing voelt lekker aan en het spel speelt soepel. Verder is de tutorial leuk om doorheen te vliegen en grafisch ziet de game er goed uit. Daarnaast heb je ook ‘’Bee Vision’’ waar je kijkt uit de ogen van de bij en de bloemen uit je omgeving gekleurd worden op basis van zeldzaamheid wat een goede toevoeging is. Je zou bijna denken dat je écht een bij bent!

Een groot speelpark voor jezelf

Nadat je de tutorial hebt gedaan, kom je terecht in een gigantische open wereld (voor een bij). Je bent namelijk in een park waar de hele game zich in af speelt. Je kan er voor kiezen om gelijk met het verhaal verder te gaan of de wereld te verkennen. Zo kan je zij-missies vinden in de game, uitdagingen voltooien en dieren/planten in je informatieve boek stoppen.

Helaas voelt de wereld niet levend aan. De omgevingen zijn leuk en vooral als je als een klein bijtje speelt voelt het groot aan, maar er is weinig interactie met de omgeving. Als je bijvoorbeeld een kind als bij gaat steken, dan staart het kind je droog aan alsof het niks is. Slechts zelfden hoor je een kind huilen. Als je volwassenen steekt, dan reageren ze ook nauwelijks. Niet één persoon rent weg en dat is toch jammer. Het voelt namelijk niet aan alsof je mensen aan het terroriseren bent.

Hetzelfde geldt voor de dieren in de omgeving. Er is een gebied in het spel dat de ‘’Dierentuin’’ heet wat bomvol zit met dieren zoals leeuwen, beren en krokodillen. Maar geen van de dieren vallen je echt aan als je hen begint te steken. Dit geeft een teleurstellend gevoel en daarmee straalt alles uit dat het een spel is voor kids. Wat wel een pluspunt is, is dat er wel leuke dieren zijn om te bekijken, zoals de Ara’s in de Tropische Zone.

Een overvloed aan minigames

In het verhaal worden verschillende minigames uitgelegd die je kan spelen. Denk aan een strategische vechtgame, een achtervolgingsspel waar je door verschillende ringen heen moet, en een soort memoryspel. Bij de laatste optie moet je dansen om een ander diertje de weg te laten wijzen. Geen idee wat hier de logica van is.

De meerderheid van de game draait om deze drie minigames. Er is een overvloed aan uitdagingen in de open wereld, maar ze gaan allemaal over deze drie minigames. In de verhaallijn heb je ook vaak deze minigames en in de zij-missies is het haast onvermijdbaar dat je niet één van deze drie minigames moet gaan doen waardoor de game eentonig en saai aan gaat voelen. Wat best jammer is aangezien de game zo goed begon.

Interessant verhaal

Gelukkig kan je de uitdagingen en zij-missies ook overslaan tenzij je een trofeeënjager bent. Alleen blijft de game dan wel kort. Het verhaal duurt niet lang en bevat acht missies die overigens wel leuk en leerzaam zijn. De cutscenes zijn leuk in elkaar gezet, de muziek van de game past er bij en het is leerzaam.

Je komt in het verhaal in verschillende situaties terecht die echte bijen ook mee maken. Alleen kan je dit geen simulator noemen, aangezien de game niet realistisch is.

Bee Simulator Review – Een gemixt bijtje

Bee Simulator had kort gezegd dus een betere game kunnen zijn met meer variatie aan missies en uitdagingen. De gamewereld voelt niet levendig aan, omdat er weinig interactie is met de omgeving. Door deze twee punten voelt het spel helaas merendeels saai aan. De minigames zijn leuk, maar worden te vaak gebruikt. Grafisch is de game goed, het spel is informatief en leuk voor kinderen, de besturing voelt goed aan en het voelt net alsof je een bij bent. Ook is bee-vision een goede toevoeging. De verhaalmodus is leuk, maar kort en daardoor is de conclusie dat de game niet je 40 euro waard is en je het beter kan spelen als de game voor de helft is afgeprijsd.

Categorieën
Like or dislike

Darksiders Genesis Review – Beter dan Diablo?

Door Luuc ten Velde op zondag 29 december, 2019 om 10:00

In een wereld waarin we in 2019 nog steeds onze handen niet hebben gelegd op Diablo IV komt de ene actie-RPG kort na de andere om een frisse wind in het genre te blazen. Zo ook Darksiders Genesis, het nieuwste deel in de bekende reeks over de Four Horsemen van Apocalypse. Of het een duivels goede titel is lees je in onze Darksiders Genesis review.

Darksiders Genesis is alweer de vierde game binnen de Darksiders-serie en geeft je voor het eerst de mogelijkheid om te spelen als Stife, het enige personage uit de reeks als wie je nog niet hebt gespeeld in eerdere delen. Tevens speelt de game zich af voor de mainline-titels waarmee het direct een gemakkelijke titel is voor nieuwelingen om op te pakken. Je hoeft geen kennis te hebben van wat er in andere delen speelt, want in de chronologische tijdlijn is dat allemaal nog niet gebeurd.

Sterk, maar ook statisch

In de game heb je de keuze om als Strife en War te spelen, twee koppen van de viertallige Horsemen of the Apocalypse. Het tweetal is de kwaadaardige Lucifer op het spoor en moet er alles aan doen om hem een halt toe te roepen. Om hun doel te bereiken werken ze samen met een paar andere NPC’s die vooral dienen als opdrachtgevers.

Level na level ga je hordes van demonen te lijf, puzzel je hier en daar met de vaardigheden die Strife en War vrij spelen en neem je het af en toe op tegen een opperdemoon die met een paar speciale aanvallen het zweet op je voorhoofd weet te werken. Hoewel de afwisseling tussen de levels wat te wensen laat is, zorgt de structuur wel voor constante actie waarbij je telkens weer verschillende aanvalscombinaties op kunt zetten.

Zo kan Strife door een aantal keer te ontwijken een lavaspoor achterlaten en heeft War een heerlijke tornado-aanval die via een toffe animatie laat zien dat War door te draaien met zijn zwaard een storm van de natuur is. Verder zijn er ook nog speciale aanvallen die je door middel van het opbouwen van je Chaos-meter kunt gebruiken. Deze bouwt in een redelijk tempo op, waardoor je altijd het gevoel hebt alsof je nog een heerlijke troefkaart achter de hand hebt.

Hersenkraker op vele vlakken

Tussen het vechten door worden constant kleine puzzels aangeboden die je breinvermogen testen. Zo wordt de weg hier en daar geblokkeerd met kristal dat alleen vernietigd kan worden met een lavabal. Aan jou om die lavabal te vinden en bij het kristal te krijgen. Het klinkt misschien simpel, maar dat is het allerminst. Soms moet je namelijk een portaal maken, terwijl je op een ander moment in een specifieke volgorde een aantal tekens moet raken met je werpbijl.

Soms kan het puzzelen wel op je zenuwen werken, maar dat heeft meer te maken met de kaart dan de puzzels zelf. Waar de puzzels redelijk goed te doen zijn, is het grootste mysterie de weg vinden op de onoverzichtelijke kaart. Deze laat namelijk alleen via een lichtgevend vlak zien in welk gebied je bent en geeft totaal niet aan waar Strife of War zich bevinden op de kaart.

Dit is verreweg de grootste ergenis wanneer je aan het puzzelen bent of wanneer je een van de vele verzamelobjecten in de game probeert te vinden. Deze zijn namelijk niet alleen tof om te verzamelen, maar voegen ook nog eens een extra dimensie toe aan de gameplay. Zo zijn Boatcoins essentieel als je nieuwe vaardigheden wil kopen en heb je Trickster Keys nodig om extra gebieden in een level te betreden (waarna je een flinke lading verzamelobjecten kunt vinden en extra geld).

Samen staan ze sterk

Toch zal het je niet altijd lukken om alles in een level in de eerste ronde te halen. Je mist sommige vaardigheden die je pas later in de ongeveer 15-uur durende campagne vrijspeelt, waardoor je een reden hebt om terug te keren naar de game. De tweede ronde kun je misschien samen met een vriend of vriendin spelen, want de game is volledig via splitscreen co-op (en online) te spelen.

Als je besluit om niet alleen de game te spelen zal je ongetwijfeld sneller met de game klaar zijn, want je vecht dan immers als een team en niet in je eentje. Laatstgenoemde sluit goed aan bij een van de thema’s van de game, want de dialogen tussen Strife en War zijn een constant genot. Waar Strife een lolbroek is als Nathan Drake, lijkt War meer op Drax uit Guardians of the Galaxy waardoor er een toffe dynamiek ontstaat tussen de twee.

Mocht het verhaal je niet aanstaan of als je geen genoeg krijgt van de combat heb je ook nog de mogelijkheid om in de Arena te vechten. Hier vecht je ronde na ronde tegen hordes van demonen die in allerlei soorten en maten komen. Hiermee verdien je, net als in de campaign, geld en Creature Cores.

Even achter de oren krabben

Die Creature Cores zijn een essentieel onderdeel van het sterker worden in de game. De Cores moet je namelijk als een soort krachtbron aan beide personages verbinden via een apart menu. Doe je dit goed, krijg je een extra bonus en nemen de Power Levels van beide personages extra toe, iets wat wel nodig is eigenlijk.

De balans in Power Levels is bij de latere levels ver te zoeken namelijk. Voor je ieder level betreedt, geeft de game aan wat het aangeraden Power Level van ieder personage is. Tot je schrik merk je dat deze vaak, zelfs met Creature Cores optimaal ge-equipped, ondermaats zijn waardoor je met een brok in je keel het level betreedt.

Vaak kun je met veel moeite het einde van het level wel halen en is de uitdaging fijn, maar het is een vreemde keuze van de ontwikkelaar om je te vertellen dat je eigenlijk nog niet klaar bent voor het level. Misschien is het een onderdeel waar geen tijd meer voor was om het te perfectioneren, iets wat tevens lijkt te gelden voor wat bugs en glitches. Daar loop je eens in de zoveel tijd namelijk ook tegenaan en dat is toch doodzonde. Al helemaal wanneer je dat tegenover Diablo zet, waarbij polish altijd op de eerste plek staat.

Darksiders Genesis Review – Meer dan een spin-off

Al met al is Darksiders Genesis een uitstekende toevoeging aan het actie-RPG genre en kunnen we spreken van een spin-off die beter is dan de games die hiervoor kwamen. Dankzij een fantastische dynamiek tussen de twee hoofdrolspelers en heerlijk combat ben je constant verknocht aan je controller en speel je zonder moeite door het verhaal. Ook al is dat niet heel sterk.

Wanneer je dat verhaal, alleen of via co-op, hebt uitgespeeld is het tijd om de Arena onveilig te maken waarbij je moet vechten tot de dood. Doe je dit goed door gebruik te maken van de vele toffe mechanics en je voelt je als een God die de Hel eigenhandig onder handen neemt. Het is dan ook jammer dat er een paar vreemde keuzes zijn gemaakt door de ontwikkelaar betreffende de bugs. glitches, Power Levels en onoverzichtelijke kaart. Als hier nog wat meer tijd in had gezeten had Genesis maar zo de Diablo-reeks kunnen overtreffen.

Categorieën
Like or dislike

Monster Hunter World Iceborne PC Review – Worstelen in de sneeuw

Door Ralph Beentjes op dinsdag 7 januari, 2020 om 17:00

We keren weer terug naar de ijzige vlaktes om te jagen op torenhoge, levensgevaarlijke monsters. Allemaal om de beenderen om te toveren in wapentuig. Weet Monster Hunter World Iceborne ook te imponeren op PC?

Zorah Magnados en Xeno’jiiva zijn verslagen, maar toch blijft het onrustig in de New World. Monsters verlaten hun natuurlijke leefomgeving en unieke soorten komen tevoorschijn. Dat wordt helemaal evident wanneer je op jacht tientallen Legianas tegenkomt die naar het noorden trekken.

Uiteraard zet de Guild de achtervolging in om te achterhalen waar de beesten naartoe vliegen, met een bevroren eiland als uiteindelijke bestemming: Hoarfrost Reach. Het is vervolgens aan jou de taak om te achterhalen wat de Legianas naar het eiland toe heeft getrokken en hoe de locatie is veranderd in een Winter Wonderland.

Nieuwe wereld, nieuwe monsters

Zoals we van de Monster Hunter-franchise gewend zijn, worden we niet getrakteerd op een Oscar-waardig verhaal. De verhaallijn is namelijk meer een goed excuus om een nieuw blik aan monsters open te trekken. Op dat gebied excelleert Iceborne dan ook.

Op een bevroren eiland zou je monsters verwachten die goed uit de voeten kunnen in de sneeuw of ijzige aanvallen gebruiken. Dat is bij de eerste paar reusachtige viervoeters dan ook het geval, maar Capcom heeft zich niet gelimiteerd aan die eigenschappen. De variatie tussen de nieuwe monsters en variaties op bestaande monsters zorgt voor lekker veel afwisseling.

Denk bijvoorbeeld aan een mammoet met de grootste slagtanden die je je voor kan stellen, een Anjanath die bliksemaanvallen gebruikt of publiekslieveling Nargacuga. Laatstgenoemde is een razendsnelle, vliegende wyvern die de reflexen van de jagers test. Natuurlijk krijg je het ook aan de stok met een nieuwe Elder Dragon, die je zal achterlaten als een ijslolly.

Een flinke uitdaging

De doorgewinterde Monster Hunter-veteraan weet dat nieuwe monsters niet alleen nieuwe uitdagingen betekenen, maar ook een hele berg aan kersverse wapens en armor sets. Bovendien zal je niet alleen meer schade aanrichten en meer klappen kunnen opvangen, maar op de bepantseringen zijn ook meer en nieuwe skills aanwezig. Je kan van je jager in Iceborne een echte oorlogsmachine maken.

Dat is dan ook hard nodig, want je gaat geen quests meer krijgen voor High Rank. In de uitbreiding maak je de stap naar Master Rank – in voorgaande titels bekend als G-Rank. Dat betekent dat monsters veel meer schade kunnen aanrichten, dagenlang klappen kunnen incasseren en dat bovendien bepaalde voorwerpen geen effect meer hebben. Gooi je iets te vaak met een Flash Bomb, dan zal een vliegende monsters niet meer uit de lucht donderen.

Monster Hunter World Iceborne is dan ook een uitbreiding voor de echte fanaten. Je zal dan ook eerst het verhaal van de hoofdgame uitgespeeld moeten hebben, voordat je aan Iceborne kan beginnen. Met een bijeengeschraapte build zal je dan ook snel op een muur stuiten.

Slingeren als Spider-Man

Om de moeilijkste gevechten te overleven zal je dan ook gebruik moeten maken van alle middelen die je tot je beschikking hebt. Drankjes, buffs, voorwerpen en de gloednieuwe Clutch Claw.

Deze grijphaak wordt automatisch ingebouwd in je Slinger, waardoor je een scala aan nieuwe mogelijkheden krijgt in de worstelwedstrijden met de plaatselijke fauna. Zo kan je monsters van een afstand mounten, zonder daarvoor aanvallen in de lucht uit te voeren. Of wat dacht je van al je Slinger Ammo in één keer te deponeren in het gezicht van een Tigrex. Slim gebruik van de Clutch Claw kan het verschil maken in een gevecht.

Naast de grijphaak krijgt ook elk wapentype er één of meerdere aanvallen bij. Zo wordt de Sword & Shield bijvoorbeeld iets meer gecompenseerd, omdat elk type nu de Slinger en Clutch Claw kan gebruiken met het wapen getrokken – iets dat voorheen uniek was voor Sword & Shield. Tussen de kersverse moves zitten een paar aanvallen die ongetwijfeld een glimlach op je gezicht zullen toveren en heel vaak gebruikt gaan worden tijdens je avonturen in de uitbreiding.

Indrukwekkende plaatjes op PC

Met de verlate overstap van Monster Hunter World Iceborne naar PC zijn er natuurlijk ook nieuwe grafische opties bijgekomen. Op de PlayStation 4 en Xbox One zag de ijzige wereld er al indrukwekkend uit, maar de PC-versie gaat daar nog een paar stappen overheen. Mits je de nodige hardware in huis hebt natuurlijk.

De knisperende sneeuw zal verdwijnen onder je gepantserde voeten en het zonlicht zal fel weerkaatsen op de maagdelijk witte omgevingen. Wanneer monsters met dennenbomen gaan smijten zal je mond al helemaal open doen vallen. De engine maakt goed gebruik van de extra kracht die het ter beschikking krijgt op PC. Met Iceborne komt er daarnaast ondersteuning voor ultrawide schermen en DirectX 12.

De uitbreiding voegt ook verbeterde besturing toe voor muis en toetsenbord, die in de hoofdgame niet bepaald geweldig was. Het is inderdaad iets soepeler, maar we raden spelers aan om gewoon een controller op de PC aan te sluiten. Met een muis en toetsenbord zal het namelijk lastiger zijn om simpele acties uit te voeren, wat niet bevordelijk is tijdens de uitdagende gevechten.

Monster Hunter World Iceborne PC Review – Een echte uitbreiding

Monster Hunter World Iceborne hanteert het principe van de uitbreidingen van weleer. Er wordt enorm veel nieuwe content toegevoegd die ook nog eens van hoge kwaliteit is, zoals de nieuwe monsters, wapens en mogelijkheden. Met de PC-versie krijgen spelers er bovendien een aantal grafische opties erbij om Iceborne op de beste manier te spelen. Sluit alleen wel een controller aan, want de besturing met muis en toetsenbord blijft helaas minderwaardig.

Categorieën
Game play news

Resident Evil 3 Remake

Sony en Capcom hebben een remake van Resident Evil 3 aangekondigd. Net als de remake van Resident Evil 2 zal deze game een perspectief van over de schouder krijgen, in plaats van de originele statische camera. De game komt uit voor de PS4, Xbox One en pc.

Platform(s):  PC, PS4, Xbox One
Release date: April 3, 2020 

Ja, het is officieel: Capcom brengt een remake van Resident Evil 3 uit en zal ons herenigen met Jill Valentine en Carlos Oliveria. Oh, en de gruwelijke schurk Nemesis. De Resident Evil 2 Remake was een van de beste recente releases, en als het iets is om aan te doen, zal de terugkeer van 3 ons meenemen op een ander bijgewerkt zombie-besmet schrikfestijn. Het zal geweldig zijn om de nieuwe versie van de oorspronkelijke release van 1999 te zien. Toen het werd onthuld tijdens een recente stand van zaken, werd aangekondigd dat 3 ook de spin-off projectweerstand voor meerdere spelers zal bevatten.

Categorieën
Game play news

Ori and the Will of the Wisps

Tijdens de Game Awards is bekendgemaakt dat de release van Ori and the Will of the Wispsmet een maand is uitgesteld. Oorspronkelijk stond die release gepland voor 11 februari van volgend jaar, maar die is nu opgeschoven naar 11 maart. De game bouwt verder op de metroidvania-gameplay van Ori and the Blind Forest. Deze keer ga je op zoek naar de ware lotsbestemming van Ori. De skill tree uit de eerste game is vervangen door een systeem met shards, waarbij elke shard je een unieke vaardigheid geeft. Daarnaast introduceert de nieuwe game onder andere NPC’s en side quests.

Platform(s): PC, Xbox One
Release date: February 11, 2020

Ori and the Blind Forest is een absoluut betoverend spel, met prachtige, met de hand geschilderde achtergronden, een aangrijpend verhaal en het soort veeleisend moeilijk 2D-platform dat moeilijk te plaatsen is. En gelukkig krijgt dit juweel een vervolg: Ori and the Will of the Wisps, die ons terugvoert naar de prachtige maar verraderlijke wereld van Ori en ons nieuwe regio’s en wezens laat zien in het weelderige Nibel-bos. Details zijn nog steeds wazig, maar het lijkt erop dat Ori zal samenwerken met een paars gevederde uil waarvan de soort door een ramp lijkt te zijn weggevaagd (op een na).

Categorieën
Game play news

Persona 5 Royal

Persona 5 Royal brengt het originele verhaal met alle DLC die daarna is vrijgegeven en combineert dat ook nog eens met wat nieuwe content. Zo krijg je te maken met een nieuw personage, die je heel wat uren extra content biedt. Daarnaast zorgt dat personage er voor dat de verschillende dialogen in de game ook weer anders zijn.

Platform(s): PS4
Release date: 31-03-2020

De Phantom Thieves komen in volle gang terug voor nog een ronde Persona-goedheid met een soort verbeterde versie van Persona 5, met veel extra inhoud. Royal introduceert een volledig nieuw semester, een nieuw gebied, nieuwe personages en een extra verhaalboog. Als je de eerste keer niet hebt genoten van het uitstekende avontuur, is Royal het perfecte excuus om erin te duiken. Het is ook een goede reden om je hart opnieuw te laten stelen door de Phantom Thieves.

    (Image credit: Capcom)

      (Image credit: Microsoft)
      Categorieën
      Geen categorie

      Stel jezelf voor (voorbeeldbericht)

      Dit is een voorbeeldbericht, dat oorspronkelijk gepubliceerd is als onderdeel van Blogging University. Schrijf je in voor een van onze tien programma’s en begin op de juiste manier aan je blog.

      Vandaag ga je een bericht publiceren. Maak je geen zorgen over hoe je blog eruitziet. Maak je geen zorgen als je deze nog geen naam hebt gegeven of je je overweldigd voelt. Je hoeft alleen op de knop ‘Nieuw bericht’ te klikken en ons te vertellen waarom je hier bent.

      Wat is het nut hiervan?

      • Het geeft nieuwe lezers context. Waar sta je voor? Waarom moeten mensen je blog lezen?
      • Omdat je je hierdoor kunt concentreren op je eigen blog-ideeën en wat je met je blog wilt bereiken.

      Het bericht kan kort of lang zijn, een persoonlijke introductie van je leven of een missieverklaring in blogvorm, een manifest voor de toekomst of een eenvoudig overzicht van het soort berichten dat je wilt publiceren.

      Om je op weg te helpen, staan hieronder een aantal vragen:

      • Waarom heb je een openbare blog, in plaats van een persoonlijk dagboek?
      • Over welke onderwerpen zul je schrijven, denk je?
      • Wie wil je bereiken via je blog?
      • Als je heel het komende jaar blijft bloggen, wat hoop je daar dan mee te bereiken?

      Niets van dit staat nog vast. Een van de leuke dingen van blogs is dat ze continu veranderen naarmate we leren, groeien en met elkaar communiceren, maar het is goed om te weten waar je bent begonnen en waarom je een blog hebt gemaakt. Door je doelen vast te stellen, krijg je misschien een paar goede ideeën voor berichten.

      Geen idee hoe je moet beginnen? Noteer gewoon het eerste dat in je opkomt. Anne Lamott, schrijver van een boek, auteur van een geweldig boek over schrijven, zegt dat je jezelf toestemming moet geven om een ‘belabberde eerste versie’ te schrijven. Anne heeft een goed punt: begin gewoon met schrijven en maak je later pas zorgen over het verbeteren ervan.

      Wanneer je er klaar voor bent om te publiceren, geef je je bericht drie tot vijf tags die de essentie van je blog beschrijven: schrijven, fotografie, fictie, opvoeden, eten, auto’s, films, sport … of wat dan ook. Met deze tags kunnen andere mensen die interesse hebben in je onderwerpen je vinden in de Reader. Kies voor ‘zerotohero’ als een van je tags, zodat andere nieuwe bloggers je ook kunnen vinden.

      Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
      Aan de slag